logo-babun

[... proizvoda]
Naslovna » Prikazivanje članaka po tagu memorija
subota, 19 februar 2011 17:17

TRENING UMA - Ernst Vud

Prodato u 10.000 primeraka. Ernst E. Vud, poznati i priznati teozof, proveo je dobar deo svog života u Indiji, gde je imao priliku da na licu mesta od tamošnjih vrhunskih stručnjaka fotografskog pamćenja upozna sve tajne uma i metode pamćenja.

Objavljeno u Biblioteka Praksis
subota, 19 februar 2011 18:23

BRZO ČITANJE – Džefri Dadli

Prodato u 10.000 primeraka. U ovoj knjizi, koja je postigla neverovatan uspeh na srpskom tržištu knjiga, predstavljen je najbrži način da uvećate svoju sposobnost učenja, zasnovan na proverenim metodima i tehnikama koji su izdržali probu vremena.

Objavljeno u Biblioteka Praksis
subota, 19 februar 2011 23:29

Ernst Vud

Profesor Ernst E. Vud (Ernest Egerton Wood - rođen 18. avgusta 1883. u Mančesteru, Engleska, umro 17. septembra 1965. godine u Hjustonu, SAD) bio je poznati jogin, uvaženi član Teozofskog društva, stručnjak za sanskrit i autor brojnih knjiga o jogi, koncentraciji i mnemotehikama.

Obrazovanje

Vud se obrazovao na Koledžu za tehnologiju u Mančesteru, gde je studirao hemiju, fiziku i geologiju. Pošto se rano zainteresovao za budizam i jogu, počeo je da uči sanskrit.

Ernst Vud se pridružio Eni Besant (Annie Besant), Džidu Krišnamurtiju (Jiddu Krishnamurti) i njegovom bratu Nitjanandi prilikom njihove posete Engleskoj, 1911. godine.

Kao mladić, Vud se zainteresovao za teozofiju, nakon što je odslušao nekoliko predavanja koje je održala Eni Besant, čija ličnost je na njega ostavila snažan utisak. On se pridružio mančesterskoj loži, a 1908. godine je sa Eni Besant, koja je u međuvremenu postala predsednik Teozofskog društva Adijara, otišao u Indiju. Vud je, zajedno sa Čarlsom Vebsterom Ledbiterom (Charles Webster Leadbeater),  postao jedan od njenih glavnih saradnika.

Vud se osvrnuo na Ledbiterovo otkriće Krišnamurtija, koga je on ubrzo proglasio za nosač "dolazećeg svetskog učitelja". Vud je svoja zapažanja oko ovog otkrića zapisao u svojoj autobiografiji "Da li ovo teozofija...?", objavljenoj 1936. godine, kao i u dva članka koja je potom objavio.

Na predlog Eni Besant, Vud se posvetio podučavanju, pa je nakon 1910. godine vršio službu kao upravnik nekoliko škola i koledža koje je osnovalo Teozofsko društvo. Vud je postao profesor fizike, kao i upravitelj Nacionalnog koledža Sinda i predsednik koledža u Madanapalu. Vud je promovisao teozofske ideje, držao predavanja i objavljivao brojne članke, eseje i knjige o različitim teozofskim temama, priredivši, između ostalog, skraćeno izdanje Tajne doktrine, remek-dela Helene Petrovne Blavatske. Svoja predavanja održavao je širom Indije, a proputovao je i mnoge druge zemlje Azije, Evrope i Amerike. Nastavio je da prebiva u Indiji sve do kraja Drugog svetskog rata, kada se preselio u Sjedinjene države.

Vud je izgubio iluzije u pogledu budućnosti opstanka Teozofskog društva i počeo da izučava klasike joge. Nakon afere sa Krišnamurtijem, koje je prouzrokovalo cepanje društva posle smrti Eni Besant 1933. godine, Vud se kandidovao za predsednika Teozofskog društva. Na izborima ga je pobedio Džordž Erundejl (George Arundale), jedan od Ledbiterovih bliskih saradnika u kampanji koju je Vud opisao kao prljavu  i sumnjivu. Pošto se razišao sa teozofima, impresioniran sada već zrelim i nezavisnim misliocem Krišnamurtijem, Vud se okrenuo jogi.

Joga

U Indiji, Vud se susreo sa mnogim joginima i hindu panditima. Kao praktikant joge, vegetarijanac i antialkoholičar (ovaj životni stil je prihvatio nakon što je pročitao Svetlost Azije od Ser Edvina Arnolda), naišao je na topao prijem indijskih jogija, od kojih su mnogi postali njegovi prijatelji i savetnici. S početka svog boravka u Adijaru, starešina vedantskog manastira Šri Šringeri Šivaganga Samastanam iz provincije Misor počastvovao je Vuda titulom Šri Satvikagraganja, u znak priznanja njegovog požrtvovanog zalaganja da uvede svoje indijske učenike u sanskrit.

Vud nije zvanično postao učenik bilo kog indijskog učitelja. Međutim, tokom njegove posete Nju Jorku 1928. godine, on je ponovo sreo Krišnamurtija, koji beše napustio Teozofsko društvo i postao nezavisni učitelj, odbacivši ceremonije i okultnu hijerarhiju stvorene od strane rukovodećeg tela Teozofskog društva. Ovaj susret je na Vuda snažno uticao i on se vratio klasičnoj literaturi o jogi kao izvoru nadahnuća. Preselio se u Ameriku, gde je kraće vreme službovao kao predsednik i dekan Američke akademije za studije o Aziji u San Francisku, a kasnije se preselio u Hjuston, država Teksas, gde je radio za Hjustonski univerzitet. Sa svojom ženom, Hildom, Vud je osnovao Vudovu školu koja se bazirala na metodu Montesori.

Ubrzo nakon svog dolaska u Indiju Vud je počeo da prevodi indijske klasike, između ostalog Garuda Puranu. Kasnih dvadesetih godina prošlog veka, on je započeo obimno istraživanje indijskih klasika uz pomoć nekolicine indijskih učenjaka, što je dovelo do publikovanja brojnih prevoda slavnih joginskih tekstova poput Bhagavad Gite, Patanđalijevih Joga sutri, Šankarijine Viveka Čudamani.

U svojim komentarima na ove prevode, Vud je nastojao da drevne filozofske ideje približi savremenom čoveku. Njegova pisanja sadrže mnoge reference na njegova lična praktična iskustva u ovim stvarima. Pored njegovih konciznih spisea o jogi, kao što je Joga u izdanju Pingvina 1959. godine, te ranijih pisanja o koncentraciji i pamćenju, Vudovo delo predstavlja  sveobuhvatan uvod u klasične tekstove rađa joge, joge uma, uz krajnje obazrivu upotrebu sanskrtskih izraza.

Vud je umro 17. septembra 1965. godine, nekoliko dana nakon što je završio svoj prevod Šankarijine Viveka Čudamani, koja je posthumno objavljena pod naslovom Vrhunac indijske misli.

Objavljeno u O autorima